fa بررسی تأثیر مداخله ارگونومی بر فرسودگی شغلی پرستاران اختلالات اسکلتی-عضلانی Musculoskeletal Disorders پژوهشي Research <div class="rounded" style="background: rgb(238, 238, 238); border: 1px solid rgb(204, 204, 204); padding: 5px 10px; text-align: justify;"><span style="line-height:2;"><span style="font-family:IRANsans;"><span style="font-size:14px;"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="color:black"><b><span lang="AR-SA"><span style="color:#990099"><span style="position:relative"><span style="top:-1.0pt">اهداف: </span></span></span></span></b><span lang="AR-SA">پرسنل شاغل در مراکز درمانی به‌دلیل ماهیت شغلی، در معرض انواع آسیب‌های شغلی، ازجمله استرسورهای ارگونومیک، قرار دارند که می‌تواند در سلامتی آنان تأثیر بگذارد و به ایجاد فرسودگی شغلی منجر شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر مداخله ارگونومی در فرسودگی شغلی و تاب&rlm;آوری پرستاران شاغل انجام شد.</span></span></span></span><br> <span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="color:black"><b><span lang="AR-SA"><span style="color:#990099"><span style="position:relative"><span style="top:-1.0pt">روش ‌‌‌کار: </span></span></span></span></b><span lang="AR-SA">پژوهش حاضر مطالعه‌ای نیمه‌تجربی است که با حضور هفتاد پرستار شاغل در بیمارستان شهدای لردگان در سال‌های ۱۳۹۷-۱۳۹۸ انجام شد. واحد‌های پژوهش به روش تصادفی‌سازی در سطح بلوکی به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص</span> <span lang="AR-SA">یافتند. مداخله ارگونومی شامل چهار مرحله (آموزش، اصلاح کار، برنامه ورزشی منظم و نظارت، حمایت و پیگیری) برای گروه مداخله انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها پرسش&rlm;نامه اطلاعات دموگرافیک و پرسش&rlm;نامه فرسودگی شغلی ماسلاش بود. میانگین نمرات قبل، بلافاصله بعد و سه ماه بعد از مداخله با استفاده از نرم‌افزار </span><span dir="LTR">SPSS</span><span lang="AR-SA"> نسخه ۲۳ و آزمون‌های تی مستقل، کای اسکوئر و آنالیز واریانس مشاهدات تکرارشده مقایسه شد.</span></span></span></span><br> <span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="color:black"><b><span lang="AR-SA"><span style="color:#990099"><span style="position:relative"><span style="top:-1.0pt">یافته‌ها: </span></span></span></span></b><span lang="AR-SA">میانگین نمره فرسودگی شغلی قبل از مداخله در دو گروه، اختلاف معنی‌داری نداشت (۰/۰۵<</span><span dir="LTR">P</span><span lang="AR-SA">)، درحالی‌که بعد از مداخله این اختلاف معنی‌دار شد و در گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل، فرسودگی شغلی کمتر و تاب‌آوری بیشتر شد (۰/۰۰۱></span><span dir="LTR">P</span><span lang="AR-SA">).</span></span></span></span><br> <span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="color:black"><b><span lang="AR-SA"><span style="color:#990099"><span style="position:relative"><span style="top:-1.0pt">نتیجه‌گیری: </span></span></span></span></b><span lang="AR-SA">یافته‌های این پژوهش نشان داد که اجرای مداخله ارگونومی در پرستاران می‌تواند سبب </span><span lang="FA">افزایش تاب‌آوری و</span><span lang="AR-SA"> کاهش فرسودگی شغلی شود. با توجه به اثربخش بودن این مداخله، توصیه می‌شود برنامه آموزش ارگونومی در برنامه‌های آموزشی پرستاران گنجانده شود.</span></span></span></span></span></span></span></div> <div class="rounded" style="background: rgb(238, 238, 238); border: 1px solid rgb(204, 204, 204); padding: 5px 10px; text-align: justify;"><span style="line-height:2;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-size:14px;"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="color:black"><b><span style="color:#990099"><span style="letter-spacing:-.1pt">Objectives</span></span></b><b><span style="color:#990099"><span style="letter-spacing:-.1pt">:</span></span></b> Healthcare staff, due to the nature of their job, are exposed to various occupational hazards, including ergonomic stressors, which can affect their health and lead to job burnout. The present study aimed to investigate the effect of ergonomic intervention on job burnout and resilience among employed nurses.</span></span><br> <b><span style="color:#990099"><span style="letter-spacing:-.1pt">Methods:</span></span></b><b> </b><span style="color:#000000;">This semi-experimental study was conducted with 70 nurses employed at Shohada Lordegan Hospital in Lordegan, Iran, between 2018 and 2019. The study units were randomly assigned by block randomization into two groups: an intervention group and a control group. The ergonomic intervention consisted of four stages (education, work modification, a regular exercise program with supervision, support, and follow-up) applied to the intervention group. The control group received no intervention. Data were collected using a demographic questionnaire and the Maslach Burnout Inventory. The mean scores before, immediately after, and three months after the intervention were compared using SPSS (version 23) with an independent t-test, chi-square, and repeated measures analysis of variance (ANOVA).</span><br> <b><span style="color:#990099"><span style="letter-spacing:-.15pt">Results:</span></span></b> <span style="color:#000000;">There was no significant difference in the mean job burnout score between the two groups before the intervention (p > 0.05). However, after the intervention, this difference became significant, with the intervention group showing less job burnout and greater resilience compared to the control group (p < 0.001).</span><br> <b><span style="color:#990099"><span style="letter-spacing:-.1pt">Conclusion:</span></span></b> <span style="color:#000000;">The findings of this study showed that implementing ergonomic interventions among nurses can increase resilience and reduce job burnout. Given the effectiveness of the intervention, it is recommended that ergonomic training programs be included in nursing educational curricula.</span></span></span></span></div> ارگونومی, پرستار, تاب‌آوری, فرسودگی شغلی Ergonomics, Job burnout, Nurse, Resilience 188 197 http://journal.iehfs.ir/browse.php?a_code=A-10-7515-1&slc_lang=fa&sid=1 Reza Masoudi رضا مسعودی masoodi1383@yahoo.com 100319475328460019336 100319475328460019336 No Department of Medical-Surgical Nursing, School of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه پرستاری داخلی-جراحی، دانشکدۀ پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Zahra Saeidi زهرا سعیدی ابواسحاقی zjkjkj@yahoo.com 100319475328460019337 100319475328460019337 No Department of Medical-Surgical Nursing, School of Nursing and Midwifery, Shahrekord University of Medical Sciences, Shahrekord, Iran گروه پرستاری داخلی-جراحی، دانشکدۀ پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، شهرکرد، ایران Shahla Abolhassani شهلا ابوالحسنی hgfgfv@yahoo.com 100319475328460019338 100319475328460019338 No Department of Medical-Surgical Nursing, School of Nursing and Midwifery, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran گروه پرستاری داخلی-جراحی، دانشکدۀ پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Leili Rabiei لیلی ربیعی leila_rabiei@yahoo.com 100319475328460019339 100319475328460019339 Yes Department of Public Health, School of Health and Safety, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه بهداشت عمومی، دانشکدۀ بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران