فریده آقاحسنی مهابادی، عباس فرجاد پزشک، محمد یوسفی،
دوره ۱۲، شماره ۲ - ( فصلنامه تخصصی انجمن ارگونومی و مهندسی عوامل انسانی ایران ۱۴۰۳ )
چکیده
اهداف: استفاده از کولهپشتی با کمربند لگن باعث محدود شدن حرکات لگن و اختلال در هماهنگی لگن و تنه میشود؛ لذا هدف این مطالعه مقایسهی تأثیر مکانیسمهای رایج در طراحی کمربند لگن در کولهپشتی کوهنوردی بر هماهنگی بین اندامهای تنه و لگن طی راه رفتن بود.
روش کار: روش تحقیق از نوع نیمهتجربی بود و پژوهش دربارهی ۱۶ نفر از مردان انجام شد. از سه نوع کولهپشتی با کمربند لگن متفاوت استفاده شد. شرکتکنندگان کولهپشتیها را با بار معادل ۱۳ کیلوگرم حمل کردند. برای بررسی هماهنگی از روش فاز نسبی پیوسته و تغییرپذیری آن استفاده شد. از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آزمون آنالیز واریانس با اندازهگیری مکرر برای مقایسهی متغیرها در چهار حالت استفاده شد.
یافتهها: با توجه به نتایج، بین میزان هماهنگی در دو وضعیت بدون کولهپشتی و با کولهپشتی معمولی تفاوت وجود داشت؛ بهطوری که هنگام حمل کولهپشتی معمولی، هماهنگی کاهش معناداری داشت (۰/۰۵P<). نتایج همچنین حاکی از این مطلب بود که تغییرپذیری در هماهنگی به دنبال استفاده از کولهپشتیهای دارای کمربند لگن متحرک و فریم ضربدری نسبت به راه رفتن بدون کولهپشتی افزایش پیدا میکند (۰/۰۵P<).
نتیجهگیری: بر اساس یافتههای موجود، کولهپشتیهایی که فریم متحرک ضربدری دارند با ایجاد آزادی حرکتی در دو اندام تنه و لگن، هماهنگی آنتیفاز بین این دو اندام را حفظ میکنند. همچنین، این کولهپشتی با افزایش تغییرپذیری در هماهنگی انعطافپذیری بیشتری ایجاد میکند.