اهداف: بیمارستانها، از مهمترین سازمانهای کشور هستند که از ارکان اصلی آنها، پرستاران میباشند. حجم کاری بالا و استرس زیاد، پرستاران را در معرض آسیبهای زیادی قرار میدهد. به طور معمول، در برنامهریزی و تعیین شیف کاری، به گردش شغلی و ملاحظات ارگونومیکی و سلامت پرستاران توجه نمیشود. بیتوجهی نسبت به این موضوع باعث افزایش آسیبهای جسمی و روحی و در نتیجه نارضایتی شغلی پرستاران میشود.
روش کار: در این مطالعه، یک مدل برنامهریزی ریاضی دو هدفه ارائه شده است. هدف اول، کمینه کردن بیشینهی بار فیزیکی و هدف دوم کمینه کردن مجموع بار روحی- روانی وارد به پرستاران میباشد. از یک معیار جامع برای ادغام اهداف و رسیدن به یک مدل تک هدفه استفاده شده است. مدل پیشنهادی در یک مطالعهی موردی بکارگرفته شده و پارامترهای مدل به کمک روش MAPO و پرسشنامهی Nordic و همچنین روش (Depression- Anxiety- Stress Scale) DASS کمی شده است.
یافتهها: برنامهی حاصل از مدل ریاضی با برنامهی موجود در بیمارستان مورد مطالعه، که به صورت دستی انجام شده بود، مقایسه گردید. نتایج نشان دهندهی کاهش بار ارگونومیکی پرستاران در برنامهی جدید نسبت به وضعیت موجود بود.
نتیجهگیری: در نظر گرفتن گردش شغلی و تخصیص وظایف به پرستاران همزمان با شیفتبندی و زمانبندی پرستاران، امکان کاهش بیشتر مخاطرات شغلی را در مقایسه با روشهای مرسوم، فراهم میآورد.